ศาสตราจารย์ท่านหนึ่งเดินเข้ามา หน้าห้องมีกระป๋องใสใบหนึ่งตั้งอยู่ตรงหน้า

ท่านเติมก้อนหินลงไปจนเต็ม กระป๋อง

หลังจากนั้นก็เติมกรวดหยาบลงไปจน เต็ม

แล้วก็เททรายลงไปจนเต็ม อีก  สุดท้ายก็เทเบียร์ลงไปจนเต็มกระป๋อง

แล้วก็ให้นักศึกษาช่วยกันวิเคราะห์ สิ่งที่ท่านทำ

เด็กก็พูดกันไปต่างๆนาๆ แต่ไม่มีคำ ตอบที่ตรงใจ

ท่านเฉลยว่า....."กระป๋องนี่แทนตัว เราแต่ละคน

ก้อนหินคือบุคคลใกล้ชิดในครอบ ครัว

ก้อนกรวดคือเพื่อนสนิท เพื่อน บ้าน

ทรายคือบุคคลที่เราต้องเจอในการทำ งาน

เช่นเพื่อนร่วมงาน เจ้านาย ลูก น้อง

ชีวิตเรา มักทุ่มเทให้กับงานเป็น อันดับแรก โดยลืมให้ความสำคัญกับคนใกล้ตัว

ลองคิดดูว่า ถ้าเกิดเราเติมทรายลง ไปจนเต็มกระป๋องก่อน

จะไม่มีที่ว่างระหว่าง ทรายเหลือ ให้ก้อนกรวด

บางคนให้ความสำคัญกับเพื่อนสนิท มากกว่าพ่อแม่หรือครอบครัวตัวเอง

ก็เหมือนกับการเติม ก้อนกรวดจนเต็ม กระป๋อง

ไม่มีที่ว่างเหลือให้ก้อนหินเช่น กัน

แต่ถ้าเราให้ความสำคัญครอบครัว ( ก้อนหิน)เป็นอันดับแรก

ระหว่างนั้นยังไงก็ยังมีที่ว่างให้ ก้อนกรวด (เพื่อน) แทรกลงไปได้

และก็ยังมีที่ว่างเหลือสำหรับงาน ( ทรายเม็ดเล็กๆ) แทรกลงไปอีก

เพราะในที่สุดแล้ว หากกระป๋องเกิด รูรั่วเล็กๆ ทราย ก็จะร่วงออกหมด กรวดอาจจะร่วงออกบ้าง แต่สิ่งที่จะเหลือใน กระป๋องก็คือ ก้อนหิน

เช่นเดียวกับครอบครัวที่อยู่ข้าง คุณเสมอ

ไม่ว่าคุณจะประสบปัญหา(รั่ว) อย่าง ไร

ป.ล. นักศึกษาถามว่า แล้ว"เบียร์" เกี่ยวอะไร

ศาสตราจารย์หัวเราะแล้วตอบว่า "ไม่ ว่าชีวิตคุณจะยุ่ง

หรือต้องดูแลคนมากมายขนาด ไหน

ก็ยังมีที่ว่างสำหรับเบียร์(ความ สนุกสนาน)เสมอ"